حوالی ساعت 12 ظهر از خواب بیدار شد. از هر روز خسته‌تر بود، زیرا پس از قرار شبانه‌اش با دوستان، دو فیلم طولانی از «استنلی کوبریک» و چند صفحه از کتاب «سمفونی مردگان»، که هر دو پیشنهاد دوست جدیدش بود، تا سپیده صبح ساعاتش را پر کرده بود. فیلم دیدن که کار هر شبش بود، اما پس از کنار گذاشتن کتاب «دنیای سوفی» در همان صفحات اول، دو ماهی بود که کتابی نخوانده بود. اگرچه در همان سؤال‌های ابتداییِ نامه‌های «سوفی آموندسن» دچار بحران فلسفی شده بود، اما برای حفظ آنچه آن را «آبرو» می‌دانست، به دوستانش می‌گفت «در حال خواندن یک کتاب فلسفی هستم»!

خیلی گرسنه بود. اما اگر از غرهای مادرش نمی‌ترسید، ترجیح می‌داد باز هم بخوابد. با اکراه برخاست و یک راست به آشپزخانه رفت و با چهره‌ای خواب‌آلود سر میز صبحانه نشست. نیازی به توضیح نیست که صبحانه او ناهار پدر و مادرش بود.

*

از زمانی که با شور و هیجان، اخبار روزنامه و اینترنت را دنبال می‌کرد، سه سالی می‌گذشت. گرچه آن زمان از مغزش بیشتر کار می‌کشید، اما خودش نام آن دوران را دوران «دیوانگی» گذاشته بود! این که چه شد که آن دوران چون صاعقه افول کرد، بخشی دردناک از زندگیش را تشکیل می‌داد که همواره تلاش می‌کرد فراموشش کند. اما عجیب این که هر بار تلاشش برای فراموشی، همه چیز را در یک لحظه دوباره از جلوی چشمش می‌گذراند، گویی در مردابی از خاطرات و تجربه‌های تلخ فرو رفته بود!

*

از ظهر تا شب که موعد قرار با دوستان فرا می‌رسید، برایش بدترین ساعات روز بود، نه درسی برای خواندن داشت، نه اشتیاقی برای گوش دادن به آهنگ و دیدن فیلم و خواندن کتاب، نه جرأت کشیدن سیگار و البته نه تمایل به بازگشت به دورانی که این وقت از روز را به روزنامه و اینترنت اختصاص می‌داد. ساعات انتظار و بیکاری به سختی وی را می‌آزرد. اما تیک تاک ساعت هر چه قدر هم که کند و ضعیف باشد، عقربه ها را جلو می‌برد.

*

هر شب، بعد از غروب آفتاب، کافه همیشگی، سیگار همیشگی، قهوه همیشگی، دوستان همیشگی و حرف‌های همیشگی. اما هر چه بعد از ظهرهایی که به آن «بعد از ظهرهای سگی» می‌گفت، دیر می‌گذشت، ساعات خوشش با دوستان به سرعت سپری می‌شد. صاحب کافه که البته مدت‌ها بود او را می‌شناخت و «رفیق» خطابش می‌کرد، از او خواست حساب بدهی‌هایش را صاف کند، چرا که از آخر هفته تعرفه‌ها گران می‌شد و حساب‌ها به هم می‌ریخت. اما او که پول کافی همراه نداشت، بدون فکر کردن به این گرانی، به غیر منطقی بودن دلیل رفیقش برای تسویه حساب می‌اندیشید.

*

در راه خانه مثل همیشه هدفون را داخل گوشش گذاشت تا از شر اخبار رادیو و حرف‌های متداول در تاکسی‌ها در امان باشد. گوش‌هایش که بسته بود، اما بستن چشم‌ها ارزش رد شدن از مقصد را نداشت. بی‌اختیار چشمش به چایخانه‌های مسیر خانه می‌افتاد. گرچه به شدت از محله و همسایه‌ها بیزار بود، اما در یک لحظه رابطه‌ای شباهت‌گونه میان خود و آن جوان‌ها حس کرد. جملاتی فلسفی در ذهنش نقش بست. «زندگی آنها چای است و قلیان و زندگی من قهوه و سیگار!»، «آنها فکر می‌کنند عقیده دارند و من عقیده دارم فکر می‌کنم!»، «آنها چون پول می‌گیرند، عقیده دارند و من چون پول نمی‌گیرم، عقیده ندارم!»، «آنها...». حال بدی به او دست داد. با بستن چشم‌ها تلاش کرد فقط به موسیقی گوش کند.

*

وقتی چشمانش را گشود، خانه را رد کرده بود. کرایه را از جیب در آورد و به راننده داد و پیاده شد. از پشت ضرب‌های آهنگ، صدای فریادی را حس کرد. برگشت، راننده تاکسی به او گفت «می‌شنوی یا کری!؟ کرایه‌ها گران شده. می‌شود هزار تومان!» بدون گفتن حتی یک کلمه، دویست تومان دیگر را پرداخت کرد.

*

حدود ساعت یازده و نیم به خانه رسید. میلی به خوردن شام نداشت. یک صفحه از ادامه کتاب دیشبش را خواند، اما کتاب را به همراه چشمانش بست و به اتفاقات آن روز فکر کرد. صدایی در درونش می‌گفت «باید کاری کرد». اما چه کاری؟ با چه ابزاری؟ به چه هدفی؟ با جسمی که جز با دود سیگار آرام نمی‌شد؟ با روحی که جز با الکل گشاده نمی گشت؟ با دوستانی که چیزی به نام دغدغه نمی‌شناختند؟

*

احساس ضعف نه، که احساس مرگ داشت. گرچه برای اولین بار، دور از چشم پدرش در خانه داشت سیگار می‌کشید، اما انگار دیگر سیگار هم او را آرام نمی‌کرد. دوست داشت در دم بمیرد. چشمانش را فشرد، ابروها را گره کرد، اما گذر فکری از ذهنش وجودش را منبسط ساخت. او چه جاندار و چه بی جان، مدت‌ها پیش مرده بود. تثلیثی متناقض وجودش را فرا گرفت. خاطرات و تجربه های تلخ، دغدغه، مرگ. چیزهایی که هر چه از آنها می‌گریخت، به آنها نزدیک‌تر می‌شد. بی دغدغه بودن، خود بزرگترین دغدغه او شده بود.